Stalowe kabiny

Początkowo kabiny samochodów ciężarowych (i osobowych) były wykonane jako szkieletowa konstrukcja z drewna pokrywana blachą stalową. W 1948 r. Volvo, jako pierwszy producent samochodów ciężarowych, rozpoczęło seryjną produkcję samonośnych kabin stalowych. W przemyśle motoryzacyjnym samonośne nadwozia pojawiły się już w latach 20. ubiegłego wieku. Konstrukcję takich nadwozi dla aut osobowych opracowała amerykańska firma Budd dostarczająca technologię odpowiednio wytrzymałego łączenia wytłoczek blaszanych, z których składano nadwozie. Pierwszym seryjnym autem osobowym z samonośnym nadwoziem była Lancia Lambda z 1922 r. dzięki zastosowaniu nadwozia samonośnego konstruktor Vincenzo Lancia uzyskał: zmniejszenie masy pojazdu przez wyeliminowanie ramy, obniżenie nadwozia (większa stabilność pojazdu) oraz obniżenie kosztów produkcji. Zalety te okazały się również interesujące dla Volvo Trucks, które zdecydowało się na samonośną kabinę w ciężarówce. 

W 1959 r. przeprowadzono pierwsze testy, w których masywne, jednotonowe wahadło uderzało w kabinę, by sprawdzić jej wytrzymałość. Rok później test zderzeniowy Volvo stał się normą oficjalnie obowiązującą w Szwecji, która pozostawała w mocy aż do kwietnia 2009 r. Obecnie została zastąpiona dyrektywą UE (regulamin R29 EKG ONZ). Nowe regulacje różnią się od szwedzkich wymagań zarówno pod względem metody badań, jak i wielkości sił działających na kabinę podczas testu. 

Przez lata test zderzeniowy Volvo Trucks był rozwijany i doskonalony. Jednak, podobnie jak 50 lat temu, wciąż składa się z trzech etapów:

• dach kabiny poddaje się statycznemu obciążeniu blokiem o masie 15 ton,
• następnie cylindryczne wahadło uderza w lewy przedni słupek kabiny,
• wahadło uderza w tylną ścianę kabiny. Wahadło waży tonę i opada z wysokości trzech metrów.

Te trzy etapy reprezentują sekwencję zdarzeń podczas wypadku, w którym samochód ciężarowy wypada z drogi, przewraca się i uderza w drzewo lub inną twardą przeszkodę. Uderzenie od tyłu symuluje efekt uderzenia przesuwającego się ładunku w tylną ścianę kabiny – mów Ulf Torgilsman, ekspert ds. bezpieczeństwa w Volvo Trucks.

Wynik testu uznaje się za pozytywny, jeżeli w danej kabinie pozostała nienaruszona strefa przeżycia dla kierowcy i pasażera. Ponadto, kabina musi zachować swoją integralność, tj. być pozbawiona dużych otworów lub wystających ostrych krawędzi. Po teście drzwi muszą pozostać zamknięte, lecz jednocześnie muszą dać się otworzyć bez pomocy narzędzi.
W ciągu 50-letniej historii testu zderzeniowego, kabina samochodu ciężarowego była modernizowana pod względem konstrukcji, wytrzymałości materiału, sposobu zamocowania i technik łączenia blach.